Monday, March 20, 2006

OSO KAI NA DANCE- EINAI DECADANCE


Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα με τη φιλενάδα μου τη Λεό στο Decadance για να γιορτάσουμε τα γενέλια του club που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές τύπου που έχουν καταλήξει να φοράνε σήμερα Vans.
Όχι δεν ντύθηκα Merylin Monroe και δεν έσβησα κεράκια τραγουδώντας το Happy Birthday-και γελοία θα γινόμουν και προβλέψιμη.
Και επειδή το κοινότυπο για μένα είναι μεγάλος και ορκισμένος εχθρός, ακριβώς όπως και η ψαλίδα στα μαλλιά μου, αποφάσισα να ντυθώ Νίκος Βουρλιώτης στο γυναικείο του, κάτι δηλαδή σαν τη Missy Elliott.
Βασικά είχα πολύ καιρό να κάνω entrance εκεί, γιατί τα τελευταία χρόνια το παλιό μου στέκι, είχε χάσει πολύ από τη λάμψη του. ΄
Δεν είναι το ίδιο ρε σεις και πολύ στενοχωριέμαι.
Πολλές φορές το σκέφτομαι και είναι σαν να κάνω μνημόσυνα.
Πέρασαν πια ανεπιστρεπτί οι παλιές καλές εποχές, όπου στο υπόγειο με κυνηγούσε με τα κουζινομάχαιρά της η Στεφανί Ντιμέν.
Αφήστε που πια ξέκοψα οριστικά από τη γνωστή παρέα που σήμερα τη βγάζει στο POP αναζητώντας εκτός από λίγη ηδονή, τα αγόρια εκείνα που ακουμπούν με περίσσια χάρη το χέρι τους στο σβέρκο- και εννοείται ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να τους κάνει να ερωτευτούν έναν άγνωστο εφόρου ζωής.
Δεν ξέρω τι με πιάνει ώρες ώρες αλλά σκέφτομαι πολύ, περισσότερο από όσο πρέπει. Κι θυμήθηκα όλες τις φίλες μου, καθώς άκουγα pulp.
Οι περισσότερες από αυτές δεν πίνουν μπύρα.
Φοβούνται.
Λένε πως τους κάνει κακό.
Με την πρώτη γουλιά το μάτι τους θολώνει. Το μυαλό τους γυρνά σαν κούκλα του Λούνα- Παρκ. Βλέπουν τη ζωή τους μετά από λίγα χρόνια. Την προκαθορισμένη ζωή τους. Θα βάλουν στο επίκεντρό τους ένα γκόμενο. Θα του στέλνουν γράμματα που εκείνος ποτέ δεν θα ανοίξει- το πολύ πολύ να τους απαντήσει με ένα τυπικό καρτ ποστάλ. Ξαφνικά εκείνος θα παντρευτεί, θα κάνει παιδιά. Και οι φίλες μου θα τον ακολουθούν με το αυτοκίνητο, θα του τηλεφωνούν με απόκρυψη, θα χτυπάνε κάθε βράδυ τα κουδούνια του. Μέσα τους θα ξέρουν πολύ καλά ότι ποτέ δεν ένιωσε κάτι για αυτές. Παρόλα αυτά δεν τις αφορά το συγκεκριμένο θέμα, χέστηκαν.
Άλλωστε γι αυτό τον αγάπησαν.
Υ.Γ.:
"Πάντα μου αρέσουν τα αγόρια που χορεύουν. Στο decadance όμως δεν χορεύουν, απλά κουνιούνται. Όπως ακριβώς και η καρδιά μου όταν κοιτάζει την Αθήνα από το Λόφο του Στρέφη. Ειδικά μετά από βροχή, όταν βγαίνουν τα σαλιγκάρια, όταν οι ανεμόμυλοι από τα μπαλκόνια κάνουν σβούρες και οι γυμνοσάλιαγκες μοιάζουνε με χλαπάτσες στους ασβεστωμένους τοίχους.
Συγγνώμη που ήμουν σήμερα τόσο ποιητική. Μου βγήκε αυθόρμητα...!

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 5:41 AM

2 Comments

  1. Blogger sal.ló posted at 6:55 AM  
    Τί μου θύμισες τώρα... Και την φάτσα του Κάιλ να περιφέρεται από παρέα σε παρέα αναζητώντας αγγλομαθείς αλκοολικούς να μοιραστεί τις εμπειρίες του... Αλήθεια πού έχει χαθεί αυτός;

    Θα μου άρεσε πολύ μιά μέρα να ξαναπάω εκεί γύρω στις 4 και να ακούσω μία φορά (δεν θυμάμαι να το έχω ακούσει σε αυτό το μαγαζί) το decadanse του serge...
  2. Blogger psarras posted at 7:00 AM  
    Πολύ ωραίο το post.. Το decadance πάντα έχει πλάκα όταν πάω!

Post a Comment

« Home