Monday, October 16, 2006

Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ!



Ο πολύς κόσμος λέει βλακείες.
Πιστεύει ότι οι όμορφες γυναίκες δεν έχουν ανασφάλεις και κόμπλεξ και τις διακρίνει η υπεροψία.
Και όλο αυτό ξεκινάει από το σκεπτικό τους ότι είναι όμορφες πάντα, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες που είναι όμορφες περιστασιακά.
Σαφέστατα υπάρχουν και γυναίκες όμως που ήταν όμορφες σε κάποια φάση τη ζωή τους: μερικές ήταν καρακαλόνες στο λύκειο και στα τριάντα έγιναν μπουχέσες, άλλες ήταν ένα μάτσο χάλια στην εφηβεία τους και μόλις ενηλικιώθηκαν μετά μεταμορφώθηκαν σε σταρ ελλάς και άλλες βέβαια που ήταν μόνο όμορφες στα 4 τους χρόνια- το πιο τραγικό στην όλη υπόθεση.
Πιστεύω ότι οι περισσότερες από τις όμορφες, είναι ντροπαλές. Συχνά μάλιστα τους κάνει τρομερή εντύπωση το γεγονός ότι τις θεωρούν όμορφες, ειδικά όταν κυκλοφορούν απεριποίητες, ασουλούπωτες κτλ.
Την αρχική τους λοιπόν έκπληξη, στο "Καλά ε...είσαι όμορφη", τη διαδέχεται ένα συγκαταβατικό χαμόγελο. Δεν μπορούν να πουν σε όσους τις χαρακτηρίζουν έτσι ότι δεν το πιστεύουν, γιατί κάτι τέτοιο θα ακουγόταν προσποιητό.

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 6:41 PM 1 comments

Wednesday, March 29, 2006

WITHOUT U I'M NOTHING



afto mwra mou einai to apolyto tragoudi xwrismou apo tous placebo

WITHOUT U I'M NOTHING

Strange infatuation seems to grace the evening tide
I'll take it by your side
Such imagination seems to help the feeling slide
I'll take it by your side
Instant correlation sucks and breeds a pack of lies
I'll take it by your side
Over saturation curls the skin and tans the hide
I'll take it by your side

Tick, tock x3
Tick, tick, tick, tick, tick, tock

I'm unclean a libertine
And every time you vent your spleen
I seem to lose the power of speech
You're slipping slowly from my reach
You grow me like an evergreen
You've never seen the lonely me at all

I...
Take the plan, spin it sideways
I...
Fall

Without you, I'm nothing
Without you, I'm nothing
Without you, I'm nothing

Take the plan, spin it sideways
Without you, I'm nothing at all

POLLA FILIA APO THN KSWTIKIA PAPAYA!
KAI AFIERWMENO ENNOEITAI...!

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 10:18 AM 4 comments

Tuesday, March 28, 2006

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΗΣ PAPAYA- PAPAY-ARIWN


Εγώ η γλυκιά και ξωτικιά παπάγια, με τιμή, υπερηφάνεια και χαρά, απονέμω τα δικά μου 6 βραβεία.
Οι υποψήφιοι και υποψήφιες ήταν πολλοί.
Ο ανταγωνισμός τεράστιος.
Για άλλη όμως μια φορά τα κατάφερα, και κέρδισα έτσι με το σπαθί μου το χαρακτηρισμό της αντικειμενικής- κάτι δηλαδή σαν το βραδινό δελτίο του STAR- γκόμενας.
Ανοίξτε τα ματάκια σας και διαβάστε παρακάτω.
Υποσημείωση: Χέστηκα για οποιαδήποτε διαφωνία σας σχετικά με τα αποτελέσματα.
- Βραβείο καλύτερου γονατίσματος απονέμεται ομόφωνα στην Άννα Βίσση γιατί τη στιγμή της κορύφωσης της ερμηνέιας της του "Everything", σκούπισε με το λαμέ παντελόνι- κοστούμι για ριμέικ του Ταμτάκου- την πίστα του Βοτανικού- ναι αυτού του κέντρου που λειτουργεί χωρίς άδεια.
- Βραβείο καλύτερου ντυσίματος στο στιλίστα της Έλενας Παπαρίζου Αλ Γκίκα- μα είναι δυνατόν αυτή η γκόμενα να έχει την ηλικία μου και να της φοράνε ρούχα που ταιριάζουν σε 35άρα; Τι να πω, ώρες ώρες απορώ με την ίδια- άλλες φορές φαίνεται τόσο όμορφη, και άλλες σαν τρεβέλι στη Συγγρού.
- - Βραβείο καλύτερου μπαλκονιού με θέα παίρνει η Αννέτ Αρτάνι. Τα φουστάνια που φοράει, έχουν πάντα αββυσαλέο ντεκολτέ και δημιουργούν σε όλα τα αρσενικά της Ελλάδας, τώρα πια και της Κύπρου μιας και θα την εκπροσωπήσει στη Eurovision, ονειρώξεις ότι της κάνουν Ισπανικό. Η φωνή της όμως, που δεν έχει υποστεί καμία πλαστική επέμβαση, με κάνει να της συγχωρώ την επδιειξιομανής φύση της.
- Βραβείο καλύτερης ατάκας στον Σάκη Ρουβά. Ναι σιγά, όταν απαντάς σε κάθε ερώτηση που σου κάνουν με ένα τεράστιο χαμόγελο διαφήμιση του οδοντιάτρου και της οδοντόκρεμάς σου, δεν αφήνεις σε κανέναν να πιστέψει ότι το IQ σου δεν φτάνει εκείνο του ραδικιού. Θα έρθει όμως η στιγμή που θα θελήσεις να διαψεύσεις όσους σε λένε ηλίθιο, αλλά αυτό θα γίνει μεταθάνατον, όταν πια θα έχει δει τα ραδίκια ανάποδα.
- Βραβείο καλύτερου βιντεοκλίπ στο "Νόημα" της Πέγκυς Ζήνα και στον Κωνσταντίνο Ρήγο. Η Πέγκυ σε ένα λευκό δωμάτιο να χτυπιέται στους τοίχους, να φοράει γυαλιά ηλίου ray ban, να της πετάνε νερό κτλπ. Σιγά την υπέρβαση. Βάλε χρυσέ μου την Πέγκυ κου- ζήνα να μαγειρεύει, να καθαρίζει φασολάκια, να στρώνει τραπέζι και το κέρδισες το παιχνίδι.
- Βραβείο καλύτερης μίμου στην Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Και αυτό γιατί η πραγματική νικήτρια, από το "Dream Show" Όλγα made in Κέρκυρα, δεν θα μπορέσει να πάει για να το παραλάβει, γιατί είναι σε ανταγωνιστικό κανάλι και δεν την αφήνει η παραγωγή. Ρε παιδιά ίδιες δεν είναι; Μα μην τρελαθούμε τελείως.

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 5:10 AM 0 comments

Thursday, March 23, 2006

Η PAPAYA ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΠΟΙΗΣΗ


Όταν διαβάζω αυτό το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη, κλαίω...

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

Έρχεται φέτος κουρασμένη
η Άνοιξη
(να) κουβαλάει τόσα χρόνια
τα λουλούδια πάνω της

Σκοτεινοί άνθρωποι
στις γωνιές την παραμονεύουν
για να την τσακίσουν

Αυτή όμως
με κρότο
ανάβει ένα- ένα
τα λουλούδια της
στα μάτια τους τα ρίχνει
(για) να τους στραβώσει

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 5:35 AM 2 comments

Wednesday, March 22, 2006

Ο ΟΡΕΣΤΗΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΠΙΑ ΣΕ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ, ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΤΥΨΕΙΣ...


O Orestis apantaei sto xtesino mou post:

Ναι τον ερωτεύτηκα τον Γ. με όλη μου την ψυχή. Το παραδέχομαι. Παράτησα τον εαυτό μου. Παράτησα όσα ήθελα να κάνω. Δεν είχα πια όνειρα. Ήθελα μόνο να είμαστε μαζί. Όχι τυπικά. Ουσιαστικά. Τον κουβαλούσα συνέχεια μαζί μου. Ακόμα και όταν δεν ήταν σπίτι, εγώ τον ένιωθα εκεί. Σήκωνα το ποτήρι με το κρασί και έλεγα στην υγειά σου Γ. Μου έστελνε μήνυμα πως θα βρεθούμε το απόγευμα. Και εγώ έπαιρνα το μαρκαδόρο και τράβαγα γραμμές στον τοίχο σαν τους φυλακισμένους. Και όταν έφευγε, έκλεινα τα παράθυρα για να μείνει το άρωμά του στο σπίτι. Άδειαζα το τασάκι με τις γόπες του σε χαρτί περιτυλίγματος, του έβαζα μια κορδέλα και το έθαβα στον κήπο. Στη γωνία, δίπλα από τη γλάστρα με τα γεράνια. Κοίταγα ψηλά και έβλεπα ήλιο. Κοίταγα στο ταβάνι μου και έβλεπα αστέρια. Πάταγα στις μύτες στο παρκέ για να μην το πληγώσω. Έστρωνα το πάπλωμα στο κρεβάτι, στη μεριά που κοιμόταν αυτός και στο δικό μου άφηνα μπερδεμένο το σεντόνι. Σταύρωνα με το χέρι μου το μαξιλάρι του. Στην αρχή νόμιζα ότι γινόμουν ίδιος ο Γ. Τώρα πιστεύω ότι ο Γ. έγινε ίδιος εγώ. Δεν έχει όμως σημασία. Ο καθένας πήρε κάτι από τον άλλον. Κάτι σημαντικό. Ένα χαμόγελο, ένα φευγαλέο χάδι, μια καραμέλα, ένα φιλί, ένα CD των Granberries. Μια ώρα. Αν κατάφερα να μονοπωλήσω το μυαλό του με την εικόνα μου για μια ώρα θα νιωθα τρισευτυχισμένος...
Τώρα ο Γ. έφυγε. Ή μάλλον εγώ τον έδιωξα. Γιατί φοβόμουν. Φοβόμουν τη μονιμότητα. Φοβόμουν τα μάτια του. Γιατί μέσα εκεί έβλεπα ότι με αγαπάει. Φοβόμουν το κλείσιμο της πόρτας κάθε φορά που έφευγε. Φοβόμουν το άνοιγμα της πόρτας κάθε φορά που ερχόταν. Φοβόμουν το πρωί γιατί η μέρα ήταν πάντα πολύ μεγάλη. Φοβόμουν τη νύχτα γιατί η νύχτα ήταν πάντα πολύ μεγάλη. Φοβόμουν το φως των κεριών στο διάδρομο. Και τη σκιά της μικρής κορνίζας στον τοίχο που έπαιρνε μεγάλες διαστάσεις. Φοβόμουν να κοιτάξω στον καθρέφτη. Είχα γράψει πάνω το όνομά του. Φοβόμουν να γλιστράω έξω τα απογεύματα μέτα τη βροχή. Τη στιγμή που η μυρωδιά του βρεγμένου χώματος κατακλύζει την ατμόσφαιρα. Εκεί αισθανόμουν ότι εγώ δεν μυρίζω. Ότι παίρνω τη μυρωδιά του. Και ξαφνικά γινόμουν ένα με το μουσκεμένο χώμα. Φοβόμουν να συντηρώ παλιές προκαταλήψεις. Φοβόμουν να δημιουργώ νέα δεδομένα. Φοβόμουν εμένα. Πάνω από όλα. Γιατί δεν με ξέρω καλά. Δεν με ξέρω σχεδόν καθόλου. Και δεν ελέγχω τις αντιδράσεις μου. Δεν ξέρω το εύρος των αντιδράσεών μου. Κυρίως όμως φοβάμαι τις αποφάσεις μου, γιατί είναι πάντα αμετάκλητες. Οριστικές...Και εδώ αποφάσισα "ΤΕΛΟΣ". ΄
Ο Ορέστης δεν παίζει πια σε τραγωδίες, ούτε και έχει τύψεις. Φοβάται μόνο όλο τον κόσμο. Τον κόσμο εκέινο που φοβάται να ερωτευτεί.

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 5:47 AM 2 comments

Tuesday, March 21, 2006

SPITI DIXWS XATZH- GIANNH, PROKOPH DEN KANEI...


Για το φίλο μου τον Ορέστη:
Δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Μάλλον δεν είναι άνθρωπος, για μένα είναι ιδέα.
Ζει σε ένα ημιυπόγειο δυάρι στα Εξάρχεια, χωρίς κουρτίνες στα παράθυρα, γιατί δεν θέλει με τίποτα να είναι τυφλό το σπίτι του.
Σιχαίνεται να κάνει πάρτι και να καλεί πολύ κόσμο, γιατί προτιμάει να ζει με τη μοναξιά του, χωρίς αυτή να καλύπτεται εφήμερα από φωνές και ψεύτικα γέλια.
Ένα βράδυ γνώρισε το Γ. σε ένα club. Εκείνος φανατικός θαυμαστής του Μιχάλη Χατζηγιάννη, του αφιέρωσε το τραγούδι "Είναι χειμώνας"...
Ο Ορέστης δεν είπε τίποτα. Κατέβασε μονορούφι τη δεύτερη τεκίλα με λεμονάδα και ονειρεύτηκε ότι κάνει αναρρίχηση στο τελευταίο ενεργό ηφαίστειο του Πλανήτη. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αμέσως ερωτεύτηκε ο ένας τον άλλον τρελά. Επειδή μου έχει γνωρίσει άπειρους γκόμενους, του είχα ξεκαθαρίσει ότι μόνο όταν ερωτευτεί πραγματικά κάποιον τότε θα θελήσω να τον γνωρίσω- ε μα δεν άντεχα άλλο και εγώ, είχα συστηθεί με όλα τα επιφανή μέλη της pink κοινότητας του Γκάζι. Έτσι λοιπόν με κάλεσε ένα βράδυ σπίτι να φάμε όλη μαζί.
Μόλις μπήκα μέσα είδα τον Γ. να κάθετε στον καναπέ, στη δεξιά πλευρά.
Τα χέρια του ήταν απλωμένα, λες και ήθελε να τριπλασσιάσει τον όγκο του. Τα μάτια του ήταν χαμηλωμένα στο παρκέ, όχι από αμηχανία αλλά για να μην αντικρίζει την αλήθεια. Το χέρι του έτρεμε καθώς κρατούσε το τσιγάρο του, σημάδι πως ποτέ δεν είχε από κάπου να πιαστεί στη ζωή του. Μιλούσε κοινότυπα και ωμά χωρίς καμία ωραιοποίηση, χαρακτηριστικό του καθενός που έχει αποδεχτεί την όλη κατάσταση και δεν κάνει κάτι για να την αλλάξει. Στο τραπεζάκι το τελευταίο CD του Μιχάλη Χατζηγιάννη.
Ο Ορέστης όλη την ώρα τον παρατηρούσε. Τον ρουφούσε με το στόμα του. Τα μάτια του πετούσαν φωτιές. Έπαιζε με τον αναπτήρα του. Έμπλεκε νευρικά τα δάχτυλα μέσα στα μαλλιά του.
Δεν ξέρω γιατί, αλλά από το μυαλό μου περνούσαν διάφορες σκέψεις. Ασυναίσθητα. Χωρίς βαρύτητα. Θυμήθηκα την πρώτη φορά που τον είδα. Κρυμμένο πίσω από μαύρα γυαλιά. Ζαρωμένο σε ένα παγκάκι. Να σιγοψυθυρίζει Λένα Πλάτωνος και να σχεδιάζει ακανόνιστα σχήματα με τα αθλητικά του πάνω στο χώμα. Εκείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Τούτη η πόλη είναι πουτάνα. Πουτάνα είμαι και εγώ. Ποτέ δεν άφησα όμως κανέναν να με φιλήσει στο στόμα.
Ο Γ. έφυγε και μείναμε οι δυό μας. Κόψαμε μια φωτογραφία του Μιχάλη Χατζηγιάννη και την κάναμε τζιβάνα για το τσιγάρο μας. Βάλαμε Bjork στη διαπασών. Τα παιδιά από το διπλανό διαμέρισμα άρχισαν να κλαίνε. Ο Ορέστης φώναξε "Πηγαίντε τα στην ταβέρνα να φάνε". Μετά ησύχασε. Διπλώθηκε στα δύο σαν σουγιάς. Έψαχνε μια απόχρωση του πράσινου για να βάψει τα λόγια του. Λίγο πιο σκούρα. Δεν την έβρισκε. Στο τέλος έντυσε τις λέξεις του με κόκκινο χρώμα. Βγάλαμε τα ρούχα μας και κάναμε μαζί μπάνιο. Το τηλέφωνο της ντουζιέρας ήταν συνεχώς πάνω από το κεφάλι του. Έχω μάθει όμως πια να ξεωρίζω τα δάκρυα από το νερό που τρέχει. Και ο Ορέστης έκλαιγε. Γιατί δεν ήθελε να ερωτευτεί. Του είναι δύσκολο να έχει κάποιον συνεχώς στο μυαλό του. Και ο Γ. ήταν αυτό που πάντα ζητούσε. Για αυτό και δεν ξανααπάντησε ποτέ στα μηνύματά του. Ούτε και στο κουδούνι που χτυπούσε για ώρα κάθα βράδυ. Ξέρω όμως πως δεν θα τον ξεπεράσει ποτέ. Ίσως γιατί ποτέ δεν τον είχε...Κάθε χρόνο όμως, από εδώ και στο εξής, τη μέρα που τον γνώρισε, θα ζωγραφίζει πεταλούδες στους τοίχους, θα παραμιλάει ως το πρωί στο διάδρομο, θα μετράει τα αστέρια βρίσκοντάς τα σωστά, θα φοράει μάσκα ομορφιάς, θα κόβει το κάπνισμα και θα κρεμάει στον τοίχο το πόστερ του Μιχάλη Χατζηγιάννη, αυτό που έχει κρύψει στην ντουλάπα, μέσα στο κουτί από τα Vans...!

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 3:19 AM 0 comments

Monday, March 20, 2006

OSO KAI NA DANCE- EINAI DECADANCE


Την προηγούμενη εβδομάδα πήγα με τη φιλενάδα μου τη Λεό στο Decadance για να γιορτάσουμε τα γενέλια του club που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές τύπου που έχουν καταλήξει να φοράνε σήμερα Vans.
Όχι δεν ντύθηκα Merylin Monroe και δεν έσβησα κεράκια τραγουδώντας το Happy Birthday-και γελοία θα γινόμουν και προβλέψιμη.
Και επειδή το κοινότυπο για μένα είναι μεγάλος και ορκισμένος εχθρός, ακριβώς όπως και η ψαλίδα στα μαλλιά μου, αποφάσισα να ντυθώ Νίκος Βουρλιώτης στο γυναικείο του, κάτι δηλαδή σαν τη Missy Elliott.
Βασικά είχα πολύ καιρό να κάνω entrance εκεί, γιατί τα τελευταία χρόνια το παλιό μου στέκι, είχε χάσει πολύ από τη λάμψη του. ΄
Δεν είναι το ίδιο ρε σεις και πολύ στενοχωριέμαι.
Πολλές φορές το σκέφτομαι και είναι σαν να κάνω μνημόσυνα.
Πέρασαν πια ανεπιστρεπτί οι παλιές καλές εποχές, όπου στο υπόγειο με κυνηγούσε με τα κουζινομάχαιρά της η Στεφανί Ντιμέν.
Αφήστε που πια ξέκοψα οριστικά από τη γνωστή παρέα που σήμερα τη βγάζει στο POP αναζητώντας εκτός από λίγη ηδονή, τα αγόρια εκείνα που ακουμπούν με περίσσια χάρη το χέρι τους στο σβέρκο- και εννοείται ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να τους κάνει να ερωτευτούν έναν άγνωστο εφόρου ζωής.
Δεν ξέρω τι με πιάνει ώρες ώρες αλλά σκέφτομαι πολύ, περισσότερο από όσο πρέπει. Κι θυμήθηκα όλες τις φίλες μου, καθώς άκουγα pulp.
Οι περισσότερες από αυτές δεν πίνουν μπύρα.
Φοβούνται.
Λένε πως τους κάνει κακό.
Με την πρώτη γουλιά το μάτι τους θολώνει. Το μυαλό τους γυρνά σαν κούκλα του Λούνα- Παρκ. Βλέπουν τη ζωή τους μετά από λίγα χρόνια. Την προκαθορισμένη ζωή τους. Θα βάλουν στο επίκεντρό τους ένα γκόμενο. Θα του στέλνουν γράμματα που εκείνος ποτέ δεν θα ανοίξει- το πολύ πολύ να τους απαντήσει με ένα τυπικό καρτ ποστάλ. Ξαφνικά εκείνος θα παντρευτεί, θα κάνει παιδιά. Και οι φίλες μου θα τον ακολουθούν με το αυτοκίνητο, θα του τηλεφωνούν με απόκρυψη, θα χτυπάνε κάθε βράδυ τα κουδούνια του. Μέσα τους θα ξέρουν πολύ καλά ότι ποτέ δεν ένιωσε κάτι για αυτές. Παρόλα αυτά δεν τις αφορά το συγκεκριμένο θέμα, χέστηκαν.
Άλλωστε γι αυτό τον αγάπησαν.
Υ.Γ.:
"Πάντα μου αρέσουν τα αγόρια που χορεύουν. Στο decadance όμως δεν χορεύουν, απλά κουνιούνται. Όπως ακριβώς και η καρδιά μου όταν κοιτάζει την Αθήνα από το Λόφο του Στρέφη. Ειδικά μετά από βροχή, όταν βγαίνουν τα σαλιγκάρια, όταν οι ανεμόμυλοι από τα μπαλκόνια κάνουν σβούρες και οι γυμνοσάλιαγκες μοιάζουνε με χλαπάτσες στους ασβεστωμένους τοίχους.
Συγγνώμη που ήμουν σήμερα τόσο ποιητική. Μου βγήκε αυθόρμητα...!

Ψιλοκόπηκε από papaya όταν ήταν 5:41 AM 2 comments